Owczarek pirenejski pochodzi z Francji. Opis i historie rasy znajdziecie w linkach. Tu możecie przeczytać opis moich własnych obserwacji.

Wady: Pirenejczyki są szczekliwe, pobudliwe, czujne i nieufne wobec obcych. Dzięki tym cechom udało im się przetrwać. Oxi jest wyjątkiem lubiącym wszystkich ludzi.

Są pracoholikami, wymagajacymi nie tylko wybiegania się, ale jeszcze pracy umysłowej. Zmęczone dają człowiekowi trochę odpocząć, ale nie jest łatwo doprowadzić do takiego stanu.

Kochają przedmioty, czytaj wiele rzeczy w dzieciństwie wpada im w zęby. Trzeba umieć przewidzieć straty i im zapobiegać.

Mają długi włos, wymagający czesania. Włos szczenięcy, zmieniający się mniej więcej w 2 roku życia na dorosły, jest wełnisty i łatwo sie kołtuni. Piachu z mokrego pirenejczyka nie da się wyczesać, ani wypłukać. Trzeba zostawić do wyschnięcia i poczekać aż się psiak sam otrzepie. Gdy pirenejczyk zmieni włos na dorosły, problemy z kołtunieniem zdecydowanie maleją, jak również potrzeba czesania.

Mają delikatną psychikę. Nie zapominają złego traktowania. Wymagają delikatnej ręki. Długo pamiętają lekcję, więc lepiej się nie mylić.

Są zbyt lekkie, żeby pazurki same się starły. Wymagają przycinania (a raczej tego nie lubią)

Są psem jednego przewodnika, to znaczy najchętniej pracują z jedną osobą.

Zalety: Są przekochane, całuśne, słodkie, przytulne, rodzinne. Towarzyszą mi w całym domu. Razem ze mną gotują, piorą, zmywają naczynia i pracują przy komputerze. Nawet pomagają mi myć zęby mojej małej córeczce (szczotka do zębów poruszająca się tam i tu jest nadzwyczaj ciekawa).

Uwielbiają pracować i bawić się. Wspaniale patrzą przewodnikowi w oczy czekając na zadanie. Szybko i trwale się uczą. Praca z nimi jest prawdziwą przyjemnością.

Są bardzo szybkie i sprawne fizycznie. Pirenejczyk to głównie nogi i futro, mała masa z niezwykłym napędem. Polscy znawcy pirenejczyków twierdzą, że ważne są też ogony, bo tam mieści się pyrkowy rozumek. Dlatego moja rada, kupujcie pirenejczyki z ogonami :-)

Bardzo szybko reagują na komendy. Sądzę, że wiaże się to z ich ogólna dużą pobudliwością i sprawnością układu nerwowego. Dlatego tak świetnie nadają się do biegania agility, trzeba się tylko nauczyć je wyczuwac i nadążac z komendami.

Wypadające włosy nie wbijają się w dywan, ani w tapicerkę samochodu. Łatwo można zebrać je odkurzaczem.

Są małe, łatwo je ze soba zabrać. Moje pirenejczyki nigdy nie chorowały na chorobę lokomocyjną.

Nie są wybredne, jeśli chodzi o jedzenie. Powiedzenie "francuski piesek" zupełnie do nich nie pasuje.

Potrafią przespać spokojnie całą noc, a potem jeszcze wiele godzin w ciągu dnia. Zabierałam moje suczki do pracy. Przesypiały od 8.00 do 15.00 pod biurkiem.

Na koniec o urodzie. Wiadomo, że to rzecz gustu. Pirenejczyki mogą się bardzo podobać, ale niektórzy mylą je z wielorasowcami. Prawdopodobnie dlatego, że jest ich mało w Polsce. Pytana czym się różnią od kundli, mówię: ruchem i temperamentem.